II Ogólnopolski Kongres Nowej Ewangelizacji

 

BISKUP POMOCNICZY GRZEGORZ RYŚ
doktor habilitowany nauk humanistycznych
w zakresie historii
biskup tytularny Arcavica
biskup pomocniczy i wikariusz generalny
arcybiskupa metropolity krakowskiego

Ks. Grzegorz Ryś urodził się 9 lutego 1964 r. w Krakowie. W latach 1982-1988 odbył formację w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej oraz studia na Wydziale Teologicznym Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie.
Święcenia kapłańskie otrzymał 22 maja 1988 r. z rąk ks. kard. Franciszka Macharskiego w Katedrze Wawelskiej. Równolegle do studiów teologicznych odbył studia na Wydziale Historii Kościoła PAT.
Po rocznej pracy duszpasterskiej jako wikariusz parafii pw. św. Małgorzaty i Katarzyny w Kętach został zatrudniony na tymże Wydziale i podjął studia doktoranckie. W 1994 r. uzyskał doktorat, a w 2002 r. habilitację z nauk humanistycznych w zakresie historii.
Był członkiem komisji historycznych w procesach beatyfikacyjnych – miedzy innymi w procesie Jana Pawła II.
Owocną pracę naukową łączy z zaangażowaniem duszpasterskim: aktywnie uczestniczy w życiu Drogi Neokatechumenalnej, głosi kazania, rekolekcje, dni skupienia. Co roku bierze też udział w pieszej pielgrzymce z Krakowa na Jasną Górę.
W latach 2004-2007 był dyrektorem Archiwum Kapituły Metropolitalnej w Krakowie, a od 2007 do 2011 r. był rektorem Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Krakowskiej. W latach 2010-2011 r. był przewodniczącym Konferencji Rektorów Seminariów Duchownych w Polsce.
Przewodniczy Zespołowi ds. Nowej Ewangelizacji przy Komisji Duszpasterstwa Episkopatu Polski i Sekretariatowi ds. Nowej Ewangelizacji w Archidiecezji Krakowskiej.

_________________________________________________________

 

Powoli (a może bardzo szybko?) mija rok od naszego spotkania na 1. Ogólnopolskim Kongresie Nowej Ewangelizacji, jaki przeżyliśmy na przełomie lipca i sierpnia ubiegłego roku w Kostrzynie nad Odrą. Dla nas wszystkich był to czas przepięknego doświadczenia Kościoła w głębokiej jedności i niezwykłej różnorodności. Wiemy, że jedno i drugie sprawia Duch Święty.

ON SAM – ufamy – przynagla nas do kolejnego spotkania. Nie, nie chodzi o to, że „kochamy Kongresy”, i że od czasu do czasu „trzeba coś zrobić”…. „Najlepiej Kongres…”

To Duch jest młody i dynamiczny, wolny i mocny, pełen miłości i ewangelizujący. Trudno za Nim nadążyć! Duch i Kościół są już dziś znacznie dalej na drodze Ewangelii niż my byliśmy razem rok temu. Powinniśmy się spotkać, by razem z Nim przeżyć, zrozumieć i podjąć ten kawałek DROGI.

Duch mówił do Kościoła szczególnie mocno, głosem Apostołów i Proroków na Synodzie Biskupów poświęconym Nowej Ewangelizacji. Owocem tego Synodu jest Przesłanie jego Ojców oraz 58 Propozycji, zgłoszonych przez nich Ojcu Świętemu jako ważny punkt odniesienia dla mającej powstać posynodalnej papieskiej Adhortacji.

Wszyscy na nią czekamy. Nie musimy tego jednak robić z założonymi rękami. Możemy to czynić, modląc się, nawracając, podejmując refleksję nad dziełem Synodu (Ducha Świętego na Synodzie) i wchodząc na nowo w doświadczenie bycia ewangelizowanym i ewangelizującym. Tym wszystkim może być – i da Pan Bóg – będzie 2. Kongres. Nie potrzebujemy nań wypracowywać kolejnego schematu i struktury – pozostaniemy wierni temu, co się „sprawdziło” w Kostrzynie. Zapraszam więc Wszystkich na trój-wymiarowe przeżycie: po pierwsze, na rekolekcje; po drugie, na refleksję o charakterze pastoralnym; po trzecie, na wyjście z Ewangelią Jezusa Chrystusa do ludzi.

2. Kongres odbędzie się w Warszawie, w parafii Wniebowstąpienia Pana Jezusa. Tak, właśnie: w PARAFII! Chcemy bowiem, by w centrum naszej kongresowej modlitwy, refleksji, i naszego NAWRÓCENIA (!) – stanęła parafia jako szczególne miejsce Nowej Ewangelizacji. Wiedzieliśmy o tym już w dniu zamknięcia naszego spotkania w Kostrzynie. Byliśmy przekonani, że bez podjęcia tego tematu w żaden sposób nie ruszymy dalej z miejsca. Synod potwierdził tę intuicję w całej rozciągłości. „Parafia w dalszym ciągu pozostaje pierwszym [sposobem] obecności Kościoła w [naszym] otoczeniu [dosł. w najbliższym sąsiedztwie!]” – stwierdzają Ojcowie – nie może zostać zredukowana do „miejsca ważnych wydarzeń” (choćby religijnych), a tym bardziej „centrum turystycznego” (nawet pielgrzymkowego). „Parafia wybija się ponad wszystko jako obecność Kościoła tam, gdzie mężczyźni i kobiety żyją na co dzień”. Nowej Ewangelizacji w parafii została poświęcona cała 44. Propozycja Ojców Synodu, podpowiadająca m.in. przemyślenie i odświeżenie tak doskonałego „narzędzia” ewangelizacji, jak „wizyta duszpasterska” (nasza popularna „kolęda”).

Parafia – „uśpiony Olbrzym” – pierwszy sposób obecności Kościoła wśród nas. Właśnie to jest w równej mierze jej atutem, jak i słabością. Pokazuje to wyraźnie doświadczenie apostolskie św. Pawła. Ten największy niewątpliwie ewangelizator w dziejach Kościoła w każdym miejscu basenu Morza Śródziemnego zaczynał swoją misję od Synagogi. Synagoga była dla niego tym, czym dla nas jest parafia: pierwszym miejscem obecności Boga w najbliższym otoczeniu. Gromadziła ludzi wyznających wiarę w jednego Boga, słuchających Słowa, modlących się – Naród Wybrany! Za każdym razem Apostoł zderzał się z murem – jeśli nie od razu, to po krótszej lub dłuższej chwili. Oczywiście, głoszone przezeń słowo trafiało do konkretnych ludzi, jak Pryscylla i Akwila, żydowskie małżeństwo pochodzące z Pontu (potem w Rzymie), których Paweł spotkał w Koryncie, albo Kryspus, przełożony korynckiej synagogi, czy jego następca, Sostenes (por. Dz 18).

„Lekcja” przerobiona tak boleśnie przez św. Pawła musi dawać do myślenia. Niewątpliwie jest tak, że poczucie wybrania, że przeżywana religijna codzienność, widok ludzi ciągle jeszcze przychodzących, by się modlić – mogą usypiać; mogą także budzić opór wobec tego, co wydaje się „niepotrzebną” nowością; mogą – paradoksalnie – przekładać się na odmowę nawrócenia.

Mogą. Ale nie muszą! Każde z tych niebezpieczeństw (pokus) nie stanowi przecież dość silnej przeszkody dla MOCY i MIŁOŚCI Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela Kościoła – a więc także, Pana i Ożywiciela Parafii (NASZYCH parafii). Otwórzmy Mu drzwi! Otwórzmy Mu siebie! Dajmy Mu się poprowadzić!

I uczyńmy to RAZEM! Jako Kościół. Dajmy Mu się zebrać na 2. Kongresie Nowej Ewangelizacji w Polsce. Serdecznie zapraszam – Każdego wiernego, Duchownego i Świeckiego, który odczytuje w sobie powołanie do Ewangelizacji. Szczególnie serdecznie zapraszam Proboszczów – pierwszych Pasterzy naszych parafii. Zapraszam do Warszawy, od 19 do 22 września.

Bp Grzegorz Ryś

Zapraszamy do rejestracji

kc/biuro/Toruń