W Krakowie powstało Polskie Towarzystwo Opieki Duchowej w Medycynie, które chce, by poziom opieki duszpasterskiej i duchowej w ramach opieki zdrowotnej był jeszcze wyższy. Jak twierdzi o. Stanisław Wysocki, kapelan Szpitala im. Dietla w Krakowie – „Chorzy są największym skarbem Kościoła”.

Jego zdaniem obecności kapelanów w szpitalach jest bezcenna, ponieważ w trudnym momentach walki z chorobą, opieka duszpasterska i posługa sakramentalna jest dla pacjentów umocnieniem i źródłem siły. W wielu szpitalnych kaplicach każdego dnia istnieje również możliwość adoracji Jezusa w Najświętszym Sakramencie.
Problemem przed jakim staje duszpasterstwo osób chorych stanowi przeciążenie kapelanów licznymi obowiązkami. Niejednokrotnie w dużych placówkach leczniczych kapłan oprócz udzielenia Komunii Świętej i służenia sakramentem spowiedzi, nie ma możliwości dłuższej indywidualnej rozmowy z każdym chorym. Zdaniem osób pracujących w służbie zdrowia, pacjenci jednak liczą na taką rozmowę, a doświadczenie kapelanów pokazuje, że w sytuacji choroby dokonują się niejednokrotnie piękne nawrócenia i przemiana człowieka.

– Tym, z czym najmocniej zderzają się lekarze, nie są choroby ani ból fizyczny, ale ból duchowy, którego nie da się uśmierzyć lekami. Często są to nierozwiązane sprawy z przeszłości czy poszukiwanie odpowiedzi na pytania egzystencjalne, a więc o to, po co żyjemy, jaki jest sens cierpienia, przemijania. Potrzeba więc osób (niekoniecznie duchownych), które będą wspierać kapelanów w trudnych rozmowach – uważa dr hab. n. med. Małgorzata Krajnik z Katedry i Zakładu Opieki Paliatywnej CM UMK w Bydgoszczy, prezes interdyscyplinarnego Polskiego Towarzystwa Opieki Duchowej w Medycynie.

Dr n. med. Piotr Gajewski, redaktor naczelny „Medycyny Praktycznej” z Krakowa, współtwórca towarzystwa podkreśla natomiast konieczność zadbania także o pacjentów innych wyznań niż katolickie, bowiem i oni czekają na opiekę duchową oraz wsparcie w ciężkich chwilach choroby. Z kolei ks. prof. Andrzej Muszala, dyrektor Międzywydziałowego Instytutu Bioetyki Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II, trzeci z sześciu założycieli PTODM, proponuje, by – wzorem krajów Zachodu – w każdym szpitalu tworzyć zespoły duszpasterskie, złożone ze świetnie wyszkolonych wolontariuszy koordynowanych przez kapelana, diakona, lub osobę świecką. Jak podkreśla, szpital jest bowiem wspaniałym polem do ewangelizacji, który odpowiedzialni za opiekę nad chorymi powinni dobrze wykorzystać. Kolejnym problemem jest też zadbanie o dobrą formację i przygotowanie osób odpowiedzialnych za szpitalną opiekę duchową. Jest to bowiem tak trudne i odpowiedzialne zadanie, że nie trudno o emocjonalny kryzys i wypalenie.

Więcej na ten temat inicjatyw Polskiego Towarzystwa Opieki Duchowej w Medycynie w Krakowie można przeczytać w krakowskim wydaniu Gościa Niedzielnego.